Jeo-Strateji

27 Aralık 2022

Yazdır

Almanya’dan Soğuk Savaş’tan kaçınma reçetesi

Almanya’da başbakanlık koltuğunda bir yılını dolduran Olaf Scholz, Foreign Affairs dergisi için kaleme aldığı makalede, ülkesinin Rusya’ya karşı takındığı tutumu savundu, AB’nin ve küresel düzenin geleceğine ilişkin görüşlerini paylaştı. Merkel dönemi sonrası Almanya’nın dış politikasına ilişkin bir manifesto niteliğindeki makaleden bölümler aktarıyoruz…

“Dünya bir Zeitenwende (Almancada ‘tarihsel dönüm noktası’), çığır açan tektonik kaymalar ile karşı karşıya. Rusya’nın Ukrayna’ya karşı saldırganlığı bir döneme son verdi. Ekonomik olarak güçlü ve siyasi olarak iddialı Çin dâhil, yeni güçler ortaya çıktı veya yeniden ortaya çıktı. Bu yeni, çok taraflı dünyada farklı ülkeler ve değişik devlet modelleri güç ve nüfuz için rekabet ediyor.

Almanya ise kendi adına BM Şartındaki ilkelere dayalı uluslararası düzenin savunması ve korunması için her şeyi yapıyor. Almanya’nın demokrasisi, güvenliği ve refahı ortak kurallara bağlayıcı kılma gücüyle ilişkilidir. Bu nedenle Almanlar, müttefiklerimizin bizden beklediği gibi Avrupa güvenliğinin garantörü, Avrupa Birliği içinde bir köprü kurucu ve küresel sorunlara çok taraflı çözümlerin savunucusu olmaya kararlı. Almanya’nın zamanımızın jeopolitik çatlaklarında başarılı bir şekilde gezinmesinin tek yolu bu.

Zeitenwende, Ukrayna’daki savaşın ve Avrupa güvenliği meselesinin ötesine geçiyor. Temel soru şudur: Giderek çok kutuplu hale gelen bir dünyada, biz Avrupalılar nasıl bağımsız aktörler olarak kalabiliriz?

Almanya ve Avrupa, dünyanın bir kez daha rakip bloklara bölünmeye mahkûm olduğu şeklindeki kaderci görüşe yenik düşmeden, kurallara dayalı uluslararası düzeni savunmaya yardımcı olabilir. Almanya’nın tarihi, bize faşizm, otoriterlik ve emperyalizme karşı savaşmak için özel bir sorumluluk yüklüyor. Aynı zamanda, ideolojik ve jeopolitik bir çekişme sırasında ikiye bölünmüş olma deneyimimiz, bize yeni bir soğuk savaşın risklerini değerlendirme imkânı tanıyor.

Bir dönemin sonu

Dünyanın büyük kısmı için Demir Perde’nin düşmesinden bu yana geçen otuz yıl, göreli bir barış ve refah dönemi oldu. Teknolojik gelişmeler, benzeri görülmemiş bağlantılılık seviyesi ve işbirliği düzeyi yarattı. Büyüyen uluslararası ticaret, tüm dünyaya yayılan değer ve üretim zincirleri ve sınır ötesi benzersiz insan ve bilgi alışverişi, bir milyardan fazla insanı yoksulluktan kurtardı. En önemlisi, dünyanın her yerindeki cesur vatandaşlar, diktatörlükleri ve tek parti iktidarını silip süpürdü. Özgürlük, haysiyet ve demokrasi özlemleri tarihin akışını değiştirdi. İki yıkıcı dünya savaşı ve (çoğunluğu ülkemden kaynaklanan) büyük acıları, olası bir nükleer imhanın gölgesinde kırk yılı aşkın bir süredir gerilim ve çatışma izledi. Ancak 1990’lara gelindiğinde, daha dirençli bir dünya düzeni nihayet hâkim olmuş gibi görünüyordu.

Kasım 1989’da Berlin Duvarı, Doğu Almanya’nın cesur vatandaşları tarafından yıkıldı. Sadece 11 ay sonra, ileri görüşlü politikacılar ve hem Batı hem de Doğu’daki ortakların desteği sayesinde ülke yeniden birleşti. Son olarak, eski Almanya Şansölyesi Willy Brandt’ın duvar yıkıldıktan kısa bir süre sonra söylediği gibi, “birbirine ait olanlar birlikte büyüyebilir”.

Bu sözler sadece Almanya için değil, bir bütün olarak Avrupa için de geçerliydi. Varşova Paktı’nın eski üyeleri, Kuzey Atlantik Antlaşması Örgütü’nde (NATO) müttefik ve AB üyesi olmayı seçtiler. Dönemin ABD başkanı George H. W. Bush’un dediği gibi, ” bütün ve özgür bir Avrupa” artık boş bir umut gibi görünmüyordu. Bu yeni dönemde Rusya’nın, Sovyetler Birliği’nin eskiden olduğu gibi Batı’nın düşmanı olmaktan çıkıp ortağı olması mümkün görünüyordu. Sonuç olarak, çoğu Avrupa ülkesi ordularını küçülttü ve savunma bütçelerini kıstı. Almanya için mantık basitti: Tüm komşularımız dost veya ortak gibi görünürken neden yaklaşık 500 bin kişilik büyük bir savunma gücü tutalım?

Almanya’nın iş çevreleri tarihin yeni akışından kendi sonuçlarını çıkardılar. Demir Perde’nin düşmesi ve her zamankinden daha entegre bir küresel ekonomi, özellikle eski Doğu bloğu ülkelerinde ve aynı zamanda başta Çin olmak üzere gelişmekte olan ekonomilere sahip diğer ülkelerde yeni fırsatlar ve pazarlar açtı. Geniş enerji ve diğer hammadde kaynaklarına sahip Rusya, Soğuk Savaş sırasında güvenilir bir tedarikçi olduğunu kanıtlamıştı ve en azından ilk başta, barış zamanında bu gelecek vaat eden ortaklığı genişletmek mantıklı görünüyordu.

Ancak eski Sovyetler Birliği’nin ve Varşova Paktı’nın dağıldığına tanık olan Rus liderliği, Berlin ve diğer Avrupa başkentlerindeki liderlerinkinden taban tabana zıt sonuçlar çıkardı. Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, komünist yönetimin barışçıl bir şekilde devrilmesini daha fazla özgürlük ve demokrasi için bir fırsat olarak görmek yerine, bunu “yirminci yüzyılın en büyük jeopolitik felaketi” olarak nitelendirdi. 1990’larda Sovyet sonrası coğrafyanın bazı bölgelerinde yaşanan ekonomik ve siyasi kargaşa, bugüne kadar pek çok Rus vatandaşının Sovyetler Birliği’nin sonuyla ilişkilendirdiği kayıp ve ıstırap duygusunu yalnızca şiddetlendirdi.

Otoriterlik ve emperyalist hırslar işte bu ortamda yeniden ortaya çıkmaya başladı. 2007’de Putin, Münih Güvenlik Konferansı’nda kurallara dayalı uluslararası düzeni yalnızca Amerikan egemenliğinin bir aracı olarak alay eden agresif bir konuşma yaptı. Ertesi yıl Rusya, Gürcistan’a savaş açtı. 2014 yılında Rusya, uluslararası hukuku ve Moskova’nın kendi anlaşma taahhütlerini doğrudan ihlal ederek Kırım’ı işgal edip ilhak etti ve kuvvetlerini Ukrayna’nın doğusundaki Donbas bölgesinin bazı bölgelerine gönderdi. Sonraki yıllarda Kremlin silah kontrolü anlaşmalarını baltaladı ve askeri yeteneklerini genişletti, Rus muhalifleri zehirledi ve öldürdü, sivil topluma baskı yaptı ve Suriye’de Esad rejimini desteklemek için acımasız bir askeri müdahale gerçekleştirdi. Putin Rusyası adım adım kendisini Avrupa’dan ve işbirlikçi, barışçıl bir düzenden uzaklaştıran bir yol seçti.

Emperyalizm Avrupa’ya geri döndü

Rusya’nın Şubat 2022’de Ukrayna’ya yönelik acımasız saldırısıyla emperyalizm Avrupa’ya geri döndü. Rusya, yirminci yüzyılın en korkunç askeri yöntemlerinden bazılarını kullanıyor ve Ukrayna’da tarifsiz acılara neden oluyor. On binlerce Ukraynalı asker ve sivil şimdiden hayatını kaybetti, çok daha fazlası yaralandı veya travma geçirdi. Milyonlarca Ukrayna vatandaşı, Polonya ve diğer Avrupa ülkelerine sığınmak için evlerini terk etmek zorunda kaldı; bir milyonu Almanya’ya geldi. Rus topçuları, füzeleri ve bombaları Ukrayna’daki evleri, okulları ve hastaneleri enkaza çevirdi.

Ancak Rusya’nın savaşının etkisi Ukrayna’nın ötesine geçiyor. Putin saldırı emrini verdiğinde, inşa edilmesi on yıllar almış Avrupa ve uluslararası barış mimarisini paramparça etti. Putin’in liderliği altında Rusya, BM Şartı’nda yer alan uluslararası hukukun en temel ilkelerine bile meydan okudu. Emperyal bir güç olarak hareket eden Rusya, şimdi sınırları zorla yeniden çizmeye ve dünyayı bir kez daha bloklara ve etki alanlarına bölmeye çalışıyor.

Almanya neden silahlanıyor?

Dünya Putin’in istediğini yapmasına izin vermemeli; Rusya’nın intikamcı emperyalizmi durdurulmalıdır. Halen Almanya için hayati rol, ordumuza yatırım yaparak, Avrupa savunma sanayisini güçlendirerek, NATO’nun doğu kanadındaki askeri varlığımızı güçlendirerek ve Ukrayna’nın silahlı kuvvetlerini eğiterek ve donatarak Avrupa’daki ana güvenlik sağlayıcılarından biri olmak için adımları hızlandırmaktır.

Almanya’nın yeni rolü yeni bir stratejik kültür gerektirecek ve hükümetimin birkaç ay sonra benimseyeceği ulusal güvenlik stratejisi bu gerçeği yansıtacak. Son otuz yılda, Almanya’nın güvenliği ve ülkenin silahlı kuvvetlerinin teçhizatı ile ilgili kararlar, barış içinde bir Avrupa zemininde alındı. Şimdi bize yön gösterecek soru, Avrupa’ya yönelik hangi tehditlerle yüzleşmesi gerektiği olacaktır. Bunlar, müttefik topraklara yönelik potansiyel saldırıları, siber savaşı ve hatta Putin’in açıkça dile getirmekten sakınmadığı bir nükleer saldırı olasılığını kapsıyor.

Transatlantik ortaklığı, bu zorluklarla yüzleşmek için hayati önemdedir ve olmaya devam etmektedir. ABD Başkanı Joe Biden ve yönetimi, dünya genelinde güçlü ortaklıklar ve ittifaklar kurup bunlara yatırım yaptıkları için övgüyü hak ediyor. Ancak dengeli ve dirençli bir transatlantik ortaklık, Almanya ve Avrupa’nın da aktif roller oynamasını gerektiriyor. Rusya’nın Ukrayna’ya saldırmasının ardından hükümetimin aldığı ilk kararlardan biri, silahlı kuvvetlerimiz olan Bundeswehr’i [Alman ordusu] daha iyi donatmak için yaklaşık 100 milyar dolarlık özel bir fon tahsis etmek oldu. Hatta bu fonu kurmak için anayasamızı bile değiştirdik. Bu karar, 1955’ten bu yana Alman güvenlik politikasındaki en keskin değişikliğe işaret ediyor. Almanya ayrıca gayrisafi yurtiçi hasılasının yüzde ikisini savunmaya yatıracak.

Bu değişiklikler, Alman toplumundaki yeni bir zihniyeti yansıtıyor. Bugün Almanların büyük bir çoğunluğu, ülkelerinin düşmanlarını caydırmaya ve kendisini ve müttefiklerini savunmaya hazır ve yetenekli bir orduya ihtiyacı olduğu konusunda hemfikir. Almanlar, ülkelerini Rus saldırganlığına karşı savunurken Ukraynalıların yanında yer alıyor. 2014-2020 döneminde Ukrayna’nın en büyük özel yatırım ve devlet yardımı kaynağı olan Almanya, Rusya’nın işgali başladığından beri Ukrayna’ya mali ve insani desteğini artırdı.

Almanya silahlandırmaya da başladı

Zeitenwende ayrıca hükümetimi, silah ihracatı konusunda Alman politikasının onlarca yıllık, köklü bir ilkesini yeniden gözden geçirmeye yönlendirdi. Bugün, Almanya’nın yakın tarihinde ilk kez, iki ülke arasındaki bir savaşa silah temin ediyoruz. Almanya’nın Ukrayna’ya verdiği destek aynı zamanda tanksavar silahları, zırhlı asker taşıyıcıları, uçaksavar silahları ve füzeleri ve karşı batarya radar sistemlerini de kapsıyor.

NATO’nun eylemleri Rusya ile doğrudan bir çatışmaya yol açmamalı, ancak ittifak Rusya’yı inandırıcı bir şekilde saldırganlıktan caydırmalıdır. Bu amaçla Almanya, NATO’nun doğu kanadındaki varlığını önemli ölçüde artırdı. Ayrıca Almanya, F-35 savaş uçakları satın alacak ve NATO’nun nükleer paylaşım düzenlemelerine olan bağlılığını sürdürecek.

Moskova’ya mesajımız çok net: NATO topraklarının her bir karışını olası bir saldırıya karşı savunmaya kararlıyız. NATO’nun herhangi bir müttefike yapılan saldırının tüm ittifaka yapılmış sayılacağına dair verdiği ciddi sözü onurlandıracağız. Ayrıca Rusya’ya nükleer silahlarla ilgili son söyleminin pervasız ve sorumsuz olduğunu açıkça ifade ettik. Kasım ayında Pekin’i ziyaret ettiğimde Çin Devlet Başkanı Xi Jinping ve ben nükleer silah kullanma tehdidinin kabul edilemez olduğu ve bu tür korkunç silahların kullanılmasının insanlığın haklı olarak çizdiği bir kırmızı çizgiyi aşacağı konusunda hemfikirdik. Putin bu sözlerin altını çizmeli.

Avrupa, Putin’in hesap etmediği bir tepki verdi

Putin’in yaptığı birçok yanlış hesabın arasında, Ukrayna’nın işgalinin hasımları arasındaki ilişkileri gereceği iddiası yer alıyor. Bunun tersi oldu: AB ve transatlantik ittifakı her zamankinden daha güçlü. Bunun en açık tezahürü, Rusya’nın karşı karşıya olduğu benzeri görülmemiş ekonomik yaptırımlar. Etkisi her geçen hafta artan bu yaptırımların daha uzun bir süre yürürlükte kalması gerekeceği daha savaşın başından belliydi. Putin, Rusya’nın bir barış anlaşmasının şartlarını dikte etmeye çalışması durumunda tek bir yaptırımın bile kaldırılmayacağını anlamalı. Almanya, ortaklarımızla koordinasyon halinde, savaş sonrası olası bir barış anlaşmasının bir parçası olarak Ukrayna’nın güvenliğini sürdürmek için düzenlemelere varmaya hazırdır. Ancak sahte referandumlarla Ukrayna topraklarının yasa dışı ilhakını kabul etmeyeceğiz. Rusya, bu savaşı bitirmek için askerlerini geri çekmelidir.

Rusya’nın savaşı, AB, NATO ve G-7’yi birleştirmekle kalmadı, ekonomi ve enerji politikasında uzun vadede Rusya’ya zarar verecek ve hâlihazırda sürmekte olan temiz enerjiye hayati geçişi hızlandıracak değişiklikleri de hızlandırdı. Rusya’nın savaşı bize, bu iddialı hedeflere ulaşmanın güvenliğimizi ve bağımsızlığımızı olduğu kadar Avrupa’nın güvenliğini ve bağımsızlığını savunmak için de gerekli olduğunu gösterdi. Fosil enerji kaynaklarından uzaklaşmak, elektrik ve yeşil hidrojen talebini artıracak, Almanya, rüzgâr ve güneş enerjisi gibi yenilenebilir enerjilere geçişi büyük ölçüde hızlandırarak bu sonuca hazırlanıyor. Hedeflerimiz açık: 2030’a kadar Almanların kullandığı elektriğin en az yüzde 80’i yenilenebilir enerjiden üretilecek ve 2045’e kadar Almanya net sıfır sera gazı emisyonuna veya “iklim nötrlüğüne” ulaşacak.

Putin, Avrupa’yı nüfuz bölgelerine bölmek ve dünyayı büyük güçler ve bağımlı devletlerden oluşan bloklara bölmek istedi. Ama açtığı savaş yalnızca AB’nin ilerlemesine hizmet etti. Haziran 2022’deki Avrupa Konseyi’nde AB, Ukrayna ve Moldova’ya “aday ülke” statüsü verdi ve Gürcistan’ın geleceğinin Avrupa’da olduğunu yeniden teyit etti. Ayrıca, benim kişisel olarak taahhüt ettiğim bir hedef olan Batı Balkanlar’daki altı ülkenin tamamının AB’ye katılımının sağlanması gerektiği konusunda da anlaştık.

AB’yi genişletmenin ve yeni üyeleri entegre etmenin zor olacağını kabul etmek gerekir. Milyonlarca insana boş yere umut vermekten daha kötü bir şey olamaz. Ancak yol açık ve hedef bellidir: 500 milyondan fazla özgür vatandaştan oluşan, dünyanın en büyük iç pazarını temsil eden, ticaret, büyüme, iklim değişikliği ve çevre koruma konularında küresel standartlar belirleyecek önde gelen araştırma enstitülerine ve yenilikçi işletmelere ev sahipliği yapacak bir AB. Benzersiz sosyal refah ve kamu altyapısına sahip istikrarlı demokrasilerden oluşan bir aile…

Avrupa vatandaşları çok çeşitli görüşlere sahiptir ve Avrupalı siyasi liderler, özellikle jeopolitik ve ekonomik zorluklar sırasında ileriye doğru giden yolu konunda fikir ayrılıkları yaşayabilir. Ancak açık toplumlarımızın bu özellikleri bir açık değil Avrupa’ya has bir özelliktir. Bunlar demokratik karar vermenin özüdür. Ancak bugünkü hedefimiz, bölünmüşlüğün Avrupa’yı yabancı müdahaleye karşı daha savunmasız hale getireceği kritik alanlarda safları yakınlaştırmak. Aynı güçlü ve egemen AB vizyonunu paylaşan Almanya ve Fransa arasında her zamankinden daha yakın işbirliği, bu misyon için çok önemlidir. AB eski çatışmaların üstesinden gelmeli ve yeni çözümler bulmalıdır.

Büyüyor olması, Çin’i hedef almaya gerekçe olamaz

Rusya’nın savaşı Zeitenwende’yi tetiklemiş olabilir, ancak tektonik kaymalar çok daha derinde… Tarih, bazılarının tahmin ettiği gibi Soğuk Savaş ile bitmedi. Tarih tekerrür de etmiyor. Birçoğu, uluslararası düzende bir iki kutupluluk çağının eşiğinde olduğumuzu varsayıyor. ABD ile Çin’i karşı karşıya getirecek yeni bir soğuk savaşın eşiğinde olduğumuzu düşünüyorlar.

Bu görüşe katılmıyorum. Bunun yerine, tanık olduğumuz şeyin küreselleşmenin istisnai bir aşamasının, COVID-19 salgını ve Rusya’nın Ukrayna’daki savaşı gibi dış şokların hızlandırdığı, ancak tamamen bunların sonucu olmayan tarihi bir değişimin sonu olduğuna inanıyorum. Bu istisnai aşamada, Kuzey Amerika ile Avrupa 30 yıllık istikrarlı büyüme, yüksek istihdam oranları ve düşük enflasyon yaşarken ABD, dünyanın belirleyici gücü oldu ki bu rolü 21. yüzyılda da koruyacak.
Ancak küreselleşmenin Soğuk Savaş sonrası aşamasında, dünya tarihinin daha önceki uzun dönemlerinde olduğu gibi, Çin de küresel bir oyuncu haline geldi. Çin’in yükselişi, Pekin’i tecrit etmenin veya işbirliğini engellemenin gerekçesi olamaz. Öte yandan Çin’in büyüyen gücü, bu ülkenin Asya ve ötesindeki hegemonya iddialarını haklı çıkarmaz. Hiçbir ülke diğerinin arka bahçesi değildir ve bu, Asya ve diğer tüm bölgeler için geçerli olduğu kadar Avrupa için de geçerlidir.
Pekin’de ayrıca Güney Çin Denizi ve Tayvan Boğazı’nda artan güvensizliğe ilişkin endişelerimi dile getirdim ve Çin’in insan hakları ve bireysel özgürlüklere yaklaşımını sorguladım. Temel haklara ve özgürlüklere saygı duymak, her bir BM üye devleti onları desteklemeye yemin ettiğinden, tek tek devletler için asla bir “iç mesele” olamaz.

Özgürlük, eşitlik, hukukun üstünlüğü ve her insanın onuru, geleneksel olarak Batı’ya has değerler değildir. Daha ziyade, dünya genelinde insanlar bu değerleri paylaşıyorlar. BM Şartı, bunları temel insan hakları olarak kabul ediyor. Ancak otokratik ve otoriter rejimler genellikle bu haklar ve ilkeleri reddeder. Bunları savunmak için, Almanya da dâhil olmak üzere AB ülkeleri, geleneksel olarak tanımlandığı şekliyle Batı dışındaki demokrasilerle daha yakın işbirliği yapmalıdır. Geçmişte Asya, Afrika, Karayipler ve Latin Amerika ülkelerine eşit muamele ettiğimizi iddia ettik. Ancak çok sık olarak, sözlerimiz eylemlerle desteklenmemiştir. Bu değişmeli.
Batı, konfor alanından çıkmalı

Sonunda, çok kutuplu bir dünyada, diyalog ve işbirliği, demokratik konfor alanının ötesine geçmelidir. ABD’nin yeni Ulusal Güvenlik Stratejisi, “demokratik kurumları benimsemeyen, ancak yine de kurallara dayalı bir uluslararası sisteme dayanan ve onu destekleyen ülkeler” ile ilişki kurma ihtiyacını haklı olarak kabul ediyor. Dünya demokrasilerinin, gücü kurallara bağlayan ve Rusya’nın saldırı savaşı gibi revizyonist eylemlere karşı koyan bir küresel düzeni savunmak ve sürdürmek için bu ülkelerle birlikte çalışması gerekecek. Bu çaba, pragmatizm ve bir dereceye kadar alçakgönüllülük gerektirecektir.

Bugün tadını çıkardığımız demokratik özgürlüğe giden yolculuk aksilikler ve hatalarla doluydu. Ancak bazı hak ve ilkeler yüzyıllar öncesinden kurulmuş ve kabul edilmiştir. Hiçbir ülkenin komşusuna ait olanı zorla alamayacağı temel bir ilkedir. Bu temel hak ve ilkelere saygı, iç siyasi sistemleri ne olursa olsun tüm devletlerden talep edilmelidir. İnsanlık tarihindeki görece barış ve refah dönemleri, örneğin Soğuk Savaş sonrası dönemin başlarında dünyanın çoğunun deneyimlediği dönem gibi, nadir ara dönemler veya kaba kuvvetin kuralları dikte ettiği tarihsel bir normdan sadece sapmalar olmak zorunda değildir.

Zamanı geri çeviremesek de, saldırganlık ve emperyalizmin dalgasını hâlâ geri çevirebiliriz. Günümüzün karmaşık, çok kutuplu dünyası bu görevi daha da zorlaştırıyor. Bunu gerçekleştirmek için Almanya ve AB, ABD, G-7 ve NATO’daki ortakları açık toplumlarımızı korumalı, demokratik değerlerimizi savunmalı ve ittifaklarımızı ve ortaklıklarımızı güçlendirmelidir. Ancak dünyayı bir kez daha bloklara bölme cazibesinden de kaçınmalıyız. Bu, pragmatik bir şekilde ve ideolojik engeller olmadan yeni ortaklıklar kurmak için her türlü çabayı göstermek anlamına gelir. Günümüzün yoğun bir şekilde birbirine bağlı dünyasında, barışı, refahı ve insan özgürlüğünü ilerletme hedefi, farklı bir zihniyet ve farklı araçlar gerektiriyor. Nihayetinde Zeitenwende, bu zihniyeti ve bu araçları geliştirmektir.

Bu yazı ilk kez 27 Aralık 2022’de yayımlanmıştır.

 

Olaf Scholz’un Foreign Affairs dergisinde yayınlanan “Küresel Zeitenwende: Çok kutuplu dönemde bir Soğuk Savaş’tan nasıl kaçınılır?” başlıklı yazısından bazı bölümler Mustafa Alkan tarafından çevrilmiş ve editoryal katkısı ile yayına hazırlanmıştır. Yazının orijinaline aşağıdan erişebilirsiniz… https://www.foreignaffairs.com/germany/olaf-scholz-global-zeitenwende-how-avoid-new-cold-war

Fikir Turu

Fikir Turu, yalnızca Türkiye’deki düşünce hayatını değil, dünyanın da ne düşündüğünü, tartıştığını okurlarına aktarmaya çalışıyor. Bu amaçla, İngilizce, Arapça, Rusça, Almanca ve Çince yazılmış önemli makalelerin belli başlı bölümlerini çevirerek, editoryal katkılarla okuruna sunmaya çalışıyor. Her makalenin orijinal metnine ve değerli çevirmen arkadaşlarımızın bilgilerine makalenin alt kısmındaki notlardan ulaşabilirsiniz.

guest
0 Yorum
Inline Feedbacks
View all comments
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Send this to a friend